അന്ന് നിറയെ നീലപൂക്കള് വിടര്ന്നുനില്ക്കുന്ന മരണത്തിന്റെ
താഴ്വരയിലാവും ഞാന് ഉണര്ന്നെഴുന്നെല്ക്കുക ... നിറയെ മരണം പൂത്ത
കുഞ്ഞുനീലപൂക്കള്..,. താഴ്വരയില് ഒറ്റപ്പെട്ടുനില്ക്കുന്ന ഒരു മരത്തില് നിന്നും
പഴുത്ത ഇലകളും, ചുവന്ന പൂക്കളും സദാ പൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്നുണ്ടാകും.
മഞ്ഞിന്റെ നീലപ്പുകയാല് കുന്നു മൂടിയിരിക്കും.
താഴെ നീലപ്പൂക്കളുടെ പരവതാനി,
മുകളില് മരവിപ്പിക്കുന്ന നിസ്സംഗതയുടെ ആകാശനീലം.
കുന്നിലാകെ ഒഴുകിനടക്കുന്ന മരണഗന്ധമുള്ള നീല മഞ്ഞിന്ധൂപം.
എങ്ങും നീല.. നീലിമ..
അവിടെ വിളര്ത്ത മിഴികളും, പകച്ച മനസ്സും, മഞ്ഞച്ച
മുഖവുമായി ഉഴറിനടക്കുന്ന പെണ്കുട്ടി-ഞാന്.
മരവിപ്പിക്കുന്ന നീലയല്ലാതൊരു നിറം തിരഞ്ഞു നടക്കുന്നവള്..
ഈ മരണനീലിമയില് നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ച് കൊണ്ടുപോവാന്
വരുന്ന ഗന്ധര്വനേയും കാത്തിരിക്കുന്നവള്.
ഒരു പക്ഷെ,,, പിന്മടക്കങ്ങളില്ല ഈ നീലവസന്തത്തിനു എന്നറിഞ്ഞിട്ടും
അവളുടെ പകല്ക്കിനാവുകളില്..പേടിപ്പെടുത്തുന്ന നീലിമയ്ക്കിടയിലും
നിറക്കൂട്ടുകള് കടന്നുവരുന്നു ..
മരണത്തിന്റെ പൂക്കള്ക്കിടയില് വാടിയ ഒരു നീല പൂവായി ഞാനും ...
ഇനിയവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളില് നിന്ന് നീല മാഞ്ഞുപോവുമോ?
